Het begin.

Het begin.

Het is allemaal een beetje uit de hand gelopen. Wat in 2001 begon met een sjaal die ik voor mijn lief breide als kerstcadeau, is uitgedraaid in een huwelijk (met datzelfde lief), twee zonen en een serieuze brei-verslaving.

Dat laatste had ik niet echt zien aankomen. De strenge non die ons leerde breien in het eerste leerjaar behoort niet echt tot mijn gelukkigste herinneringen. En toch. Steek per steek, rij na rij, daar in mijn kot in Leuven, tussen het blokken door. Eén hoofdstuk studeren, 10 rijtjes breien (of, ach kom, nog ééntje). Het had iets rustgevend, iets magisch: met een paar bollen wol en twee priemen breide ik al mijn liefde voor die jongen bij elkaar. En met de lengte van de sjaal, groeide ook mijn liefde voor het breien. 

DSCN5658.jpg

Dit is dus de sjaal waar het allemaal mee begonnen is. Het was onze eerste kerst samen en we hadden afgesproken dat we niets gingen kopen voor elkaar. We waren tenslotte studenten en dat impliceerde dat de weinige centjes opgespaard moesten worden voor de donderdagavonden. 

Maar goed, geen cadeautjes voor kerstmis, dat is ook wat zielig. En zo'n verliefdheid, dat doet wat met een mens. Dus spraken we af dat onze cadeautjes handgemaakt moesten zijn. Iets waar we tijd en liefde in staken in plaats van centjes. (Als je een beetje weet wat wol kan kosten, rol je nu eens met je ogen.) 

DSCN5662.jpg

Een sjaal ging het worden. Een lekker warme. Met streepjes. Dat laatste moet je niets verbazen, want ik heb naast een brei-verslaving, ook een stevige streepjes-verslaving (mijn kinderen vind je nooit meer terug in een "Waar is Wally?"- boek).

Hij was warm. Misschien iets té. Maar hij droeg hem met heel veel liefde. Tot ik er jaren later achter kwam dat hij eigenlijk een hekel heeft aan warme dikke sjaals. Is dat nu niet schoon en romantisch? *

(* na 10 jaar huwelijk ligt die sjaal in de kast, kwestie van geen ideaalbeelden te scheppen...)

Follow
De kunst van proeflapjes breien.

De kunst van proeflapjes breien.