Mijn 18 van 2017

Moest dit instagram zijn, zou ik je nu om de oren slaan met mijn best-nine-selectie. Maar dit is instagram niet, ik ben ook maar een wanna-be-hipster, en - oh hoe zielig - wat met al die andere maaksels? Dus presenteer ik u: de 18* van 2017! 

Meerdaal Scarf - Apella Knits

Het was de eerste keer dat ik een patroon ging testen. En het was ook de eerste keer dat ik lace ging breien. Ahum. De sjaal is op zich niet heel ingewikkeld. Een lange rechthoek met een mooie gedraaide-rib-boord, eindeloos veel stockinette en een mooi lace-detail aan beide uiteinden. Maar lieve vrienden, onthoud: 't is niet omdat iets niet ingewikkeld is, dat het daarom ook foutloos gaat. Ik geloof dat ik het record rijen uittrekken verbroken heb...

Tincture Hat - Andrea Mowry

Het was duidelijk een coup-de-foudre gevalletje. 's Ochtends had ik de Tincture Hat gezien op de blog van Fringe Association, 's middags stond ik bij Julija's shop al wol te kiezen. Ik ben niet echt de snelste beslisser (understatement van het jaar), maar soms, heel soms, zie je iets waarvan je denkt: dat is 'm.

Een borstzakje en fijne lijntjes breien.

In mijn tweede versie van de Quokka Sweater breide ik een borstzakje. Iets wat niet in het patroon staat, maar werkelijk poepsimpel is. Eigenlijk is het zo simpel dat het niet echt een apart blogpostje verdient. Dus gooi ik er nÃēg een techniekje bij: die van de 1-lijnige-lijntjes. Ook te simpel voor woorden, maar hey, wie het kleine niet eert...

Quokka Sweater - Compagnie M.

Het model is redelijk eenvoudig en de handleiding is gewoon super duidelijk. Dat is al een mooi voordeel. Maar dÃĐ reden waarom ik zo enthousiast ben over het patroon, is de pasvorm. Die trui zit rond dat lijfje als een schil rond een banaan. Echt, het past mooi aan terwijl er toch voldoende bewegingsruimte blijft, de mouwen hebben de perfecte lengte, zijn hoofd kan erdoor zonder dat ik zijn oren en neus moet amputeren. En het heeft een zak. Als je drie jaar bent, is dat natuurlijk van levensbelang.

De kunst van proeflapjes breien.

Ik zie u al rologen en diep zuchten. Proeflapjes. Dat is het zoals het koude omkleedkotje van de zwemmer, de ellenlange rij wachtenden in het pretpark, het voorgerecht van de dessert-liefhebber. Het is iets waar je door moet, iets dat volstrekt overbodig lijkt, iets dat het plezier van het einddoel in de weg staat.

Of niet?

Het begin.

Het is allemaal een beetje uit de hand gelopen. Wat in 2001 begon met een sjaal die ik voor mijn lief breide als kerstcadeau, is uitgedraaid in een huwelijk (met datzelfde lief), twee zonen en een serieuze brei-verslaving.